Ruzie

Het was weer zover, ruzie met mijn dochter.
Ik hou er niet van, maar het lijkt niet te vermijden soms.

Het gekke is: We krijgen alleen ruzie als iets mij ook niet lekker zit.

Deze keer ging het over een netbook. Opa en oma hadden haar vreselijk verwend, en ze mocht een nieuw netbook uitzoeken. Van haar vorige was het scherm kapot gegaan toen ze hem dichtdeed met de oortjes ertussen – daar kon ie niet tegen. Groot verdriet, want ze had hem zelf bij elkaar gespaard in 2 jaar tijd.

Met oma naar de winkel, want ik had in een folder een heel leuk netbookje gezien voor een heel leuk prijsje, een Android. Geen probleem, dacht ik, ze is zo handig met computers, dat heeft ze zo door!

Nou, dat heb ik geweten.

Gisteren barstte de bom.

Ze kon er geen Youtube filmpjes op kijken (wist ik niet, hoorde ik gisteren pas), ze wilde niet klagen want ze wist dat ze heel blij moest zijn met zo’n mooi kado, en ik had een hele foute computer voor haar uitgekozen, Oma zei nog zo, zou je niet een gewone Windows doen?

Natuurlijk voelde ik me schuldig: Dat het me nog niet was opgevallen dat ze geen filmpjes kon kijken, dat ik had gedacht dat ze het allemaal zelf wel zou uitpuzzelen, dat ik het lef had gehad om voor een Android OS te kiezen…

In eerste instantie was ik niet boos, ik ging aan de gang om Flash Player down te loaden zodat het probleem opgelost zou zijn, maar helaas.. dat lukte niet zo 1,2,3.
Intussen zat er een kindje naast me op de bank op luide toon verwijten naar mijn hoofd te slingeren, en toen de derde poging Flash Player mislukte, schoot ik even uit mijn slof.

NU moet je ophouden! ZO kan ik het echt niet! Ik PROBEER dit op te lossen voor JOU!

Je kunt wel raden wat er gebeurde, ze werd nu pas echt boos.

Gelukkig had ik de tegenwoordigheid van geest om een trucje te gebruiken wat ik mijn cliënten leer: Op het moment dat je uit evenwicht gaat, haal je een keer diep adem en probeer je te voelen wat zich in je lijf afspeelt.

Dat was meteen duidelijk, ik voelde mijn hart bonzen en mijn keel dicht knijpen, en mijn handen begonnen te zweten.

En dat zei ik dus ook hardop.

“Ik weet niet hoe jij je voelt, maar mijn hart bonst en mijn keel knijpt dicht, en mijn handen zweten.”

Mijn dochter kent mijn trucjes, maar toch stopte ze met mopperen. “Ja, de mijne ook” zei ze met een boze stem en een boos gezicht.

“Zullen we heel even ophouden, dan gaan we straks verder met ruzie maken, ok?”

Een kort knikje van haar kant gaf aan dat dat wel ok was.

Na 10 minuten kwam er een stemmetje vanaf de bank: “Mam, kunnen we alweer doorgaan met ruziemaken?”

Mijn lachbui werd gelukkig beantwoord met een stevige grinnik van haar kant.

 
 
PS het probleem is al opgelost. Even Googlen op “Ik kan geen youtube kijken op mijn Toshiba ac100 netbook” leverde de benodigde update op – die ik dus vrolijk had genegeerd. Soms is het leven zo makkelijk!