Ik heb voor het eerst van mijn leven meegedaan aan een blogkermis.
Ik weet al heel lang wat het is, ik kan me nog herinneren dat ik wel heel benieuwd was, ik kon met er niet zoveel bij voorstellen, en al zeker niet bij het engelse woord Blog Carnival.
Het kwam door Twitter.
Judith en ik kennen elkaar via Twitter, en zij deed een oproep voor haar blogkermis die mij recht in mijn ziel raakte.
Het thema: laat jezelf zien.
Dat is bij mij een heet hangijzer: Ik ben net zelf voor het eerst in het nederlands aan het bloggen, en ik heb een lief die absoluut niet op het internet gevonden wil worden. Dat levert dus steeds weer leuke situaties op: ik heb de neiging te veel te zeggen, en hij houdt het liefst alles privé.
Daarnaast ontdekte ik weer opnieuw dat mijn exhibitionistische neigingen eigenlijk maar zeer beperkt zijn: ik ben wel goed in het vertellen over de leuke kanten van mezelf, maar mijn zwakheden, nou nee… Liever niet.
En toch zit daar mijn kracht. Waarom ben ik therapeut geworden? Waarom kan ik mensen met chronische pijn zo goed begrijpen? Waarom definieer ik alles in dit leven volgens mijn relationele model?
Natuurlijk, dat is allemaal niet omdat mijn leven van een leien dakje is gegaan tot nu toe. Verbroken relaties, een scheiding, hartzeer, ernstige ziekte, allergieën, chronische rugklachten sinds ik van een paard viel toen ik 10 was, ik kan nog wel even doorgaan.
En toch is dat juist hetgene geweest dat me heeft gevormd tot wie ik nu ben. Met mijn empathische vermogen, mijn liefde, mijn levenskunst en mijn kracht.
Dus, Judith, dank je wel voor deze mogelijkheid om weer een stapje verder te komen. Ik realiseer me weer een beetje beter waar mijn kracht zit, en mijn Gremlin, ach, die bedoelt het goed, en ik waardeer hem om zijn intenties.
Maar veilig blijven, dat wordt nou eenmaal steeds minder belangrijk, haal de rode petticoat maar uit de kast!
Dit is echt een heel leuk artikel