“Je begrijpt me niet!”
Met overslaande stem en betraande ogen keek ze me nog net even aan voordat ze met grote stappen de kamer uitbeende.

Wat moest ik doen?
Het gebruikelijke patroon was om achter haar aan te gaan, en op lieve toon proberen uit te leggen dat ik haar best wel begreep, dat ze alleen eens eventjes beter naar mij moest luisteren, dat ik haar dan kon uitleggen wat IK bedoelde.

Ik wist dat dat niet zou werken, op een helder moment had ik ingezien dat ik dat vaak genoeg had geprobeerd om te weten dat de slagingskans ongeveer 0 was.

Maar ik wist ook niet wat ik wel zou gaan zeggen.

Ik dacht aan de wijze lessen die ik had geleerd over communicatie tussen partners, en ik realiseerde me dat die opgaan voor alle situaties tussen mensen, en dus ook voor ons, op dit moment. Ik probeerde een ingang te vinden, een los draadje waar ik kon beginnen deze knoop te ontwarren. Toen ik met een kopje thee aan de eettafel zat, begon het te dagen. Als ik nou eens niet luisterde naar alle boosheid, als ik nou eens even analyseerde wat voor woorden zij gebruikte.

Ik kwam al snel tot de conclusie dat ze een “samen” mens is. Ze vindt samen dingen doen gezellig. Fietsen is leuk, maar niet alleen. Computeren is leuk als je vriendinnen online zijn. Helpen koken is gezellig, en samen boodschappen doen ook.

Ik realiseerde me dat ik de laatste tijd in de “drukke ouder” val getrapt was. Ik had haar kadootjes gegeven, en veel vrijheid, maar ik had erg weinig dingen samen met haar gedaan. En haar liefdesvoorraad tank was leeg, dat probeerde ze me te vertellen.

Er zijn 5 liefdestalen, en de voorkeur van mijn dochter is duidelijk. Ze heeft onverdeelde aandacht nodig om zich geliefd te weten. Alles wat ik voor haar doe, alle kadootjes die ze krijgt, alle knuffels die ik haar geef terwijl ik met iemand anders praat of een film kijk… Alle keren dat ik “ik hou van je” zeg… Dat telt allemaal niet. Niet ECHT. Niet om zeker te weten dat ik van. haar houd.

De oplossing lijkt makkelijk. Ik ga haar meer onverdeelde aandacht geven. Alleen is dat niet mijn natuurlijke neiging, mijn liefdestaal is anders. Dus ik zal mijn best ervoor moeten doen.

Dan krijg ik nog een helder idee. Ik ga het haar vertellen, zeggen dat ik denk dat ik begrijp waarom ze ongelukkig is. Dat ik heb geprobeerd haar te laten merken dat ik van haar houd, maar dat ik dat in het chinees heb gedaan terwijl zij nederlands spreek. Ik heb haar datgene gegeven wat ze niet verstond, niet herkende als tekens van liefde. En ik ben bereid om een nieuwe taal te leren, om haar te vertellen dat ik van haar houd in haar eigen taal.

Vandaag, vandaag als ze straks wakker is, dan gaat het gebeuren. Vandaag gaan we samen dingen doen, misschien alleen maar kletsen op de bank, of aan de eettafel. Met een kopje thee en een koekje. Gewoon, over alles wat leuk en vervelend, grappig en bedroefd, eng of juist heel makkelijk is.

En zolang we praten is de telefoon uit en de computer, en wordt er niet getwitterd, gemaild, geWhatsapped en geSMSt.

Promise.

——-
 
Wat voor liefdestaal heeft jouw kind, jouw partner, wat voor liefdestaal heb jijzelf?
Deel het hieronder in de commentbox. Als je vragen hebt, stel ze!
Volgende keer een blogpost over de 5 liefdestalen met een test.
 
 

“Ik ben al bijna 13, Mam, mag ik nou eindelijk mijn benen scheren? Alle meisjes uit de klas scheren hun benen, Mam, echt waar!”

Het is een discussie die al maanden aan de gang is.
Alle argumenten tegen scheren worden met een achteloze zwaai van tafel geveegd.

“Je hebt nog geen lange dikke zwarte haren” – “Wel waar hoor Mam, kijk maar, lang en nou ja, bruin, zie je wel?”

“Als je begint met scheren worden je haartjes alleen maar dikker en zwarter” – “Dat zijn ze al Mam, moet je kijken, wat een harige benen ik heb, het lijkt wel een oerwoud!”

“Ik zie ze niet hoor, jouw haartjes” – “Ooohhhh, kijk dan toch! Het lijken wel apepootjes, die benen van mij!”

Een paar dagen geleden kwam ze erg verlegen naar me toe.
“Mam, dat mesje wat in de douche staat, is dat nog goed?”
“Ja, hoezo?”
“Is dat niet verroest of zo…?”
“Nee. Waarom?”
“Nou….”

“Heb je je benen geschoren?”
“Nee…”
“Wat is er dan?”
“Nou…. ik heb me gesneden….”

Wat ben ik blij dat mijn dochter niet bang is voor me, en me alles vertelt.
“A soft place to fall” noemt Dr.Phil dat, en ik ben er best trots op.
Ondanks dat ze wist dat ik het er niet mee eens was, en ondanks dat ze het stiekum had gedaan, kwam ze me toch vertellen dat ze zichzelf had opengehaald met het scheermesje, zodat ik het kon ontsmetten en haar gerust kon stellen.

Het vertrouwen komt niet vanzelf.
Ik had het kunnen verpesten door boos te worden, teleurgesteld, verdrietig…. wat dan ook.
Maar ik was blij.
Zo blij dat ze me vertrouwt en niet bang is om dingen te vertellen.
Zelfs als ze weet dat het niet klopt wat ze heeft gedaan.

Vandaag aten we snijboontjes – en toen ik ze stond te snijden op het aanrecht, stak ik gedachteloos een stukje in mijn mond.
Rauwe boontjes..

Ik was ineens terug in de keuken van de grote, oude Duitse boerderij waar ik ben opgegroeid. Nee, mijn vader was geen boer, mijn nederlandse ouders woonden in een huis naast de boerderij, maar ik kan me herinneren dat ik bijna nooit thuis was. Doris, mijn buurmeisje en ik waren zelfverklaarde zusjes. Vier waren we toen mijn ouders er kwamen wonen, en ik was acht toen we verhuisden naar een dorp 30 km verderop.

En die keuken, met zijn donkerbruine balken plafond, de geur van de worsten die in de schouw hingen te roken, de enorme houten tafel waar tussen de middag de boer en zijn gezin en de knechts stevig zelfgebakken brood aten met dikke plakken gerookte ham van de eigen varkens… Die keuken was thuis.

Ik voel de ruwe houten tafel, ik voel de houten stoel, ik zie het bord met de rode patroontjes voor me staan. Erika, Doris’ tante, snijdt het brood, het oerduitse zuurdesembrood – wat ik altijd lekker zal blijven vinden.

Ik hoor “Mutti”, want zo noemde ik haar, praten met de anderen. En ik denk aan de schommel, die hoog aan een balk van de deel hing, en waar wij schommelden, totdat we bijna het plafond raakten, terwijl de koeien onder ons stonden te herkauwen.

En als “Mutti” in de keuken bezig was, “hielpen” Doris en ik mee, met boontjes snijden in het molentje, en dan stiekum rauwe boontjes snoepen. Dat mochten we niet, want van teveel rauwe boontjes krijg je buikpijn. En dat rauwe boontje, dat uit dat roestvrijstalen molentje kwam dat op de tafelrand zat geklemd… dat boontje heb ik nu in mijn mond.

Ik herinner me die keer dat er een kalfje geboren werd en wij mochten kijken, zooo lief maar ook eigenlijk wel heel erg vies en nat en glibberig… En de kleine biggetjes waar we stiekum mee speelden, ook al mocht dat eigenlijk niet.

De muis die we vingen op de graanzolder, en waar we eigenlijk bang voor waren, ik ruik de stoffige lucht van het graan, ik zie het stof dwarrelen in de zonnestralen die door het kleine ronde raampje naar binnenvallen.

………….

Toen we verhuisden heeft de heimwee zich in me genesteld, en is nooit meer verdwenen. Dat is mijn “90-10″: Vaak wordt dat gevoel getriggerd, het mooie, het thuis zijn, het me geliefd en geaccepteerd weten. Maar tegelijkertijd ook het losgescheurd weten, die melancholieke zweem van nergens thuis zijn.

Zoals vanmiddag, toen ik dat rauwe boontje in mijn mond stak.

 
 
Illustratie: @paulzornig
English version: http://www.charlottekamman.com/green-beans/
 
 
 

 
 
Een conflict stoppen kan heel makkelijk zijn, als je het juiste zinnetje weet.
In deze videotip leer je een zinnetje gebruiken, dat meteen de angel uit de meeste conflicten haalt.
Moeilijk is het niet, maar je moet zelf even in de juiste “mindset” komen, om het te kunnen, kijk maar mee:
 
 

 
 
 
 

 
 
Als je kind je boos maakt, hoef je niet te reageren zoals je altijd reageert.
In deze videotip laat ik je een snelle en makkelijke manier zien om het jezelf en je kind lichter te maken.
Vertel me in de comment box wat je ermee doet of wat je ermee had kunnen doen: Daar word ik heel blij van!
 
 

 
 
 
 

Het was weer zover, ruzie met mijn dochter.
Ik hou er niet van, maar het lijkt niet te vermijden soms.

Het gekke is: We krijgen alleen ruzie als iets mij ook niet lekker zit.

Deze keer ging het over een netbook. Opa en oma hadden haar vreselijk verwend, en ze mocht een nieuw netbook uitzoeken. Van haar vorige was het scherm kapot gegaan toen ze hem dichtdeed met de oortjes ertussen – daar kon ie niet tegen. Groot verdriet, want ze had hem zelf bij elkaar gespaard in 2 jaar tijd.

Met oma naar de winkel, want ik had in een folder een heel leuk netbookje gezien voor een heel leuk prijsje, een Android. Geen probleem, dacht ik, ze is zo handig met computers, dat heeft ze zo door!

Nou, dat heb ik geweten.

Gisteren barstte de bom.

Ze kon er geen Youtube filmpjes op kijken (wist ik niet, hoorde ik gisteren pas), ze wilde niet klagen want ze wist dat ze heel blij moest zijn met zo’n mooi kado, en ik had een hele foute computer voor haar uitgekozen, Oma zei nog zo, zou je niet een gewone Windows doen?

Natuurlijk voelde ik me schuldig: Dat het me nog niet was opgevallen dat ze geen filmpjes kon kijken, dat ik had gedacht dat ze het allemaal zelf wel zou uitpuzzelen, dat ik het lef had gehad om voor een Android OS te kiezen…

In eerste instantie was ik niet boos, ik ging aan de gang om Flash Player down te loaden zodat het probleem opgelost zou zijn, maar helaas.. dat lukte niet zo 1,2,3.
Intussen zat er een kindje naast me op de bank op luide toon verwijten naar mijn hoofd te slingeren, en toen de derde poging Flash Player mislukte, schoot ik even uit mijn slof.

NU moet je ophouden! ZO kan ik het echt niet! Ik PROBEER dit op te lossen voor JOU!

Je kunt wel raden wat er gebeurde, ze werd nu pas echt boos.

Gelukkig had ik de tegenwoordigheid van geest om een trucje te gebruiken wat ik mijn cliënten leer: Op het moment dat je uit evenwicht gaat, haal je een keer diep adem en probeer je te voelen wat zich in je lijf afspeelt.

Dat was meteen duidelijk, ik voelde mijn hart bonzen en mijn keel dicht knijpen, en mijn handen begonnen te zweten.

En dat zei ik dus ook hardop.

“Ik weet niet hoe jij je voelt, maar mijn hart bonst en mijn keel knijpt dicht, en mijn handen zweten.”

Mijn dochter kent mijn trucjes, maar toch stopte ze met mopperen. “Ja, de mijne ook” zei ze met een boze stem en een boos gezicht.

“Zullen we heel even ophouden, dan gaan we straks verder met ruzie maken, ok?”

Een kort knikje van haar kant gaf aan dat dat wel ok was.

Na 10 minuten kwam er een stemmetje vanaf de bank: “Mam, kunnen we alweer doorgaan met ruziemaken?”

Mijn lachbui werd gelukkig beantwoord met een stevige grinnik van haar kant.

 
 
PS het probleem is al opgelost. Even Googlen op “Ik kan geen youtube kijken op mijn Toshiba ac100 netbook” leverde de benodigde update op – die ik dus vrolijk had genegeerd. Soms is het leven zo makkelijk!

 
 
 
Ik heb voor het eerst van mijn leven meegedaan aan een blogkermis.
Ik weet al heel lang wat het is, ik kan me nog herinneren dat ik wel heel benieuwd was, ik kon met er niet zoveel bij voorstellen, en al zeker niet bij het engelse woord Blog Carnival.

Het kwam door Twitter.
Judith en ik kennen elkaar via Twitter, en zij deed een oproep voor haar blogkermis die mij recht in mijn ziel raakte.
Het thema: laat jezelf zien.

Dat is bij mij een heet hangijzer: Ik ben net zelf voor het eerst in het nederlands aan het bloggen, en ik heb een lief die absoluut niet op het internet gevonden wil worden. Dat levert dus steeds weer leuke situaties op: ik heb de neiging te veel te zeggen, en hij houdt het liefst alles privé.

Daarnaast ontdekte ik weer opnieuw dat mijn exhibitionistische neigingen eigenlijk maar zeer beperkt zijn: ik ben wel goed in het vertellen over de leuke kanten van mezelf, maar mijn zwakheden, nou nee… Liever niet.

En toch zit daar mijn kracht. Waarom ben ik therapeut geworden? Waarom kan ik mensen met chronische pijn zo goed begrijpen? Waarom definieer ik alles in dit leven volgens mijn relationele model?

Natuurlijk, dat is allemaal niet omdat mijn leven van een leien dakje is gegaan tot nu toe. Verbroken relaties, een scheiding, hartzeer, ernstige ziekte, allergieën, chronische rugklachten sinds ik van een paard viel toen ik 10 was, ik kan nog wel even doorgaan.

En toch is dat juist hetgene geweest dat me heeft gevormd tot wie ik nu ben. Met mijn empathische vermogen, mijn liefde, mijn levenskunst en mijn kracht.

Dus, Judith, dank je wel voor deze mogelijkheid om weer een stapje verder te komen. Ik realiseer me weer een beetje beter waar mijn kracht zit, en mijn Gremlin, ach, die bedoelt het goed, en ik waardeer hem om zijn intenties.

Maar veilig blijven, dat wordt nou eenmaal steeds minder belangrijk, haal de rode petticoat maar uit de kast!
 

 

 
 
 
Sorry dat ik vandaag even moet spuien, maar ik heb echt iets wat ik kwijt moet. Ik ben een MOM – een Moeder Op Missie!
 
 
 
Op een gewone middag op een gewone televisiezender:

 
 
Gisteren was ik op bezoek bij een vriendin met een pasgeboren baby’tje, en de televisie stond op de achtergrond te blèren. Dat is normaal in Portugese families. Voor mij is dat een reden om weer heel snel weg te zijn, de herrie en de opgeblazen emoties en de vechtscènes die hun overdreven energie in de ruimte rondspatten zijn niet mijn ding. Maar, oké, het is hun keuze (áls ze überhaupt beseffen dat het een keuze is.. wat ik betwijfel. maar dat is voer voor een andere keer).
 
Deze gedwongen confrontatie met de televisie bracht me op de volgende gedachte:
 
Dit is NIET normaal!

 
Nou ben ik zeker geen preutse moeder, en ik ben helemaal niet tegen het moderne leven.
Ik leef echt wel in deze tijd, en ik zie de vrijheid en de mogelijkheden die wij en onze kinderen hebben, die onze ouders in hun jeugd nooit gekend hebben.
 
Maar
 
Ik denk dat er een bepaalde hoeveelheid informatie is die een kind kan verwerken. In de hedendaagse families zijn er zoveel meer ellende, emotionele toestanden, scheidingen, en verbale vechtpartijen waar de kinderen getuige van zijn. Nee, vroeger was het niet beter. Maar kinderen werden wel uit de wind gehouden. “Kleine potjes hebben grote oren”, dat was een gevleugelde uitdrukking bij ons thuis, en oh, wat had ik daar een hekel aan! Maar als ik nu terugkijk, ben ik mijn ouders dankbaar dat ze ervoor kozen om ons te beschermen voor de zware emoties van de volwassen wereld die ook ons gezin af en toe raakten.
 
Dus
 
Wat ik heel graag van jou wil horen is het volgende:
 
Denk jij dat het normaal is dat kinderen programma’s zien met dit soort scènes?
Denk jij dat het goed is voor je kinderen om het nieuws te zien?
 
En eigenlijk…
 
Denk je dat het goed is voor jou om het nieuws te zien?
 
Ik zou het super vinden als je jouw mening deelt in de commentaar box onder deze post!
 
 

 
 
 

 
 
Wat vind jij daar nou van?
 
Ik vind:
Eigenlijk zouden kinderen van die leeftijd zich helemaal niet moeten bezig houden met zulke dingen..
Maar ik weet het, met TV en internet en zelfs met een radio zijn we toch allemaal op de hoogte.
Foto’s laten zien?
Mijn eerste reactie: “ben je helemaal van de ratten gebeten”
Mijn tweede reactie: “ja, dat is de nieuwe samenleving. We zijn nieuwsgierig en we deinzen nergens voor terug..”
 
 
Wat vind jij?
 

 
Uitnodiging van Judith Webber op haar blog http://www.blogkermis.be/:
 
 

Laat jezelf zien! EDITIE 1
Ik zou graag verhalen willen verzamelen door middel van blogs over jouw reis naar jezelf meer laten zien. Hoe doe je het? Wat brengt het je? Hoe voelt het? Wat vertel je wel, wat niet?
 
Ik zou het leuk vinden als je ook bewust op zoek gaat naar 1 tip of vraag die je de lezer wil meegeven aan het eind.

 
Ik hem hem laten liggen tot het allerlaatst, dat is namelijk wat ik doe als ik niet precies weet hoe ik iets moet doen. Ik hoop dat op een soort Goddelijke Ingreep die me ineens inspiratie brengt.
Eerlijk is eerlijk, soms gebeurt dat inderdaad, maar meestal wordt het gewoon nachtwerk.
 
 
Ik heb wel ontdekt waar het mee samenhangt:
Ik ben nogal bang voor kritiek.
“Nogal bang” is trouwens een zwaar understatement.
Ik ben als de dood voor kritiek, en ik ben zelf mij grootste criticaster.
 
 
Dus meestal doe ik maar liever niks, neem geen risiko’s, blijf maar lekker binnen mijn comfortzone. En stel zo mijn Gremlin gerust die op mijn schouder lelijke kritische gedachten in mijn oor fluistert. (Geweldig boek trouwens, “Taming your Gremlin”, aanrader!)
 
 
Het enige kleine nadeel is dat ik dus erg weinig klanten aantrek via het internet. (En “erg weinig” is ook weer een understatement). Want posten op forums, en zelfs mijn blogposts verspreiden via Twitter is eigenlijk “not done”. Schaamteloze propaganda voor je eigen toko, zeer afkeurenswaardig (aldus mijn Gremlin).
 
 
En op het moment ben ik dus in een strijd verwikkeld, waarin ik hem de mond probeer te snoeren. Natuurlijk heb ik mijn eigen technieken, ik weet wel hoe ik anderen kan helpen, en de laatste tijd doe ik dan ook alsof ik mijn eigen klant ben, dat helpt wel. Ik tap, ik visualiseer, ik praat met mijn Gremlin en ik stuur hem weg om een ommetje te maken zodat ik even mijn werk kan doen.
 
 
Zoals het schrijven van een blogpost over hoe ik mezelf laat zien.
 
 
Maar ik moet nu ophouden, want ik hoor het tuinhekje al piepen. Dat betekent dat ie zo meteen weer op mijn schouder zit, en dat ie me dan verteld wat er allemaal niet goed is aan deze blogpost. En dat wordt weer nachtwerk. Dus, als je het niet erg vindt, klik ik nu snel op “publish” – en dat mijn Gremlin straks beteuterd kijkt en misschien me vannacht wel wakker houdt, dat neem ik op de koop toe.
 
 
Dank je wel Judith voor de uitdaging, en dank je wel lieve lezer, voor alle leuke, ontroerende, herkenbare en andere commentaren die jullie in de comment box gaan schrijven. Ik verheug me nu al op het snoetje van mijn Gremlin. Ik zal een foto maken van zijn verbouwereerde toet zodra hij alle commentaren ziet!