“Je begrijpt me niet!”
Met overslaande stem en betraande ogen keek ze me nog net even aan voordat ze met grote stappen de kamer uitbeende.
Wat moest ik doen?
Het gebruikelijke patroon was om achter haar aan te gaan, en op lieve toon proberen uit te leggen dat ik haar best wel begreep, dat ze alleen eens eventjes beter naar mij moest luisteren, dat ik haar dan kon uitleggen wat IK bedoelde.
Ik wist dat dat niet zou werken, op een helder moment had ik ingezien dat ik dat vaak genoeg had geprobeerd om te weten dat de slagingskans ongeveer 0 was.
Maar ik wist ook niet wat ik wel zou gaan zeggen.
Ik dacht aan de wijze lessen die ik had geleerd over communicatie tussen partners, en ik realiseerde me dat die opgaan voor alle situaties tussen mensen, en dus ook voor ons, op dit moment. Ik probeerde een ingang te vinden, een los draadje waar ik kon beginnen deze knoop te ontwarren. Toen ik met een kopje thee aan de eettafel zat, begon het te dagen. Als ik nou eens niet luisterde naar alle boosheid, als ik nou eens even analyseerde wat voor woorden zij gebruikte.
Ik kwam al snel tot de conclusie dat ze een “samen” mens is. Ze vindt samen dingen doen gezellig. Fietsen is leuk, maar niet alleen. Computeren is leuk als je vriendinnen online zijn. Helpen koken is gezellig, en samen boodschappen doen ook.
Ik realiseerde me dat ik de laatste tijd in de “drukke ouder” val getrapt was. Ik had haar kadootjes gegeven, en veel vrijheid, maar ik had erg weinig dingen samen met haar gedaan. En haar liefdesvoorraad tank was leeg, dat probeerde ze me te vertellen.
Er zijn 5 liefdestalen, en de voorkeur van mijn dochter is duidelijk. Ze heeft onverdeelde aandacht nodig om zich geliefd te weten. Alles wat ik voor haar doe, alle kadootjes die ze krijgt, alle knuffels die ik haar geef terwijl ik met iemand anders praat of een film kijk… Alle keren dat ik “ik hou van je” zeg… Dat telt allemaal niet. Niet ECHT. Niet om zeker te weten dat ik van. haar houd.
De oplossing lijkt makkelijk. Ik ga haar meer onverdeelde aandacht geven. Alleen is dat niet mijn natuurlijke neiging, mijn liefdestaal is anders. Dus ik zal mijn best ervoor moeten doen.
Dan krijg ik nog een helder idee. Ik ga het haar vertellen, zeggen dat ik denk dat ik begrijp waarom ze ongelukkig is. Dat ik heb geprobeerd haar te laten merken dat ik van haar houd, maar dat ik dat in het chinees heb gedaan terwijl zij nederlands spreek. Ik heb haar datgene gegeven wat ze niet verstond, niet herkende als tekens van liefde. En ik ben bereid om een nieuwe taal te leren, om haar te vertellen dat ik van haar houd in haar eigen taal.
Vandaag, vandaag als ze straks wakker is, dan gaat het gebeuren. Vandaag gaan we samen dingen doen, misschien alleen maar kletsen op de bank, of aan de eettafel. Met een kopje thee en een koekje. Gewoon, over alles wat leuk en vervelend, grappig en bedroefd, eng of juist heel makkelijk is.
En zolang we praten is de telefoon uit en de computer, en wordt er niet getwitterd, gemaild, geWhatsapped en geSMSt.
Promise.
——-
Wat voor liefdestaal heeft jouw kind, jouw partner, wat voor liefdestaal heb jijzelf?
Deel het hieronder in de commentbox. Als je vragen hebt, stel ze!
Volgende keer een blogpost over de 5 liefdestalen met een test.
![]()









Charlotte, wat een leesbaar en herkenbaar artikel!
Succes met je ‘samen’-tijd met dochter, en weet je, ik denk dat moeders dit stiekem ook gewoon ‘samen’-mensen zijn…
Groeten,
Saskia
Mooi Charlotte. Het schiet er soms bij in door alle drukte van de dag als werkende moeder. Bij het lezen van de blog schoot het bij mij ook even door mijn hoofd. Goed om weer even bewust gemaakt te worden.